Popspecialist Leo Blokhuis en virtuoos muzikant Roel van Velzen sloegen hun handen ineen en verdiepten zich met verve in de Britse band Queen.

Een bijzondere en unieke band, die een onuitwis­bare stempel heeft gedrukt op de pop­muziek. Leo en Roel, met recht Queen-liefhebbers in hart en nieren, maakten gezamenlijk een ontdekkings­reis vol passie, die ze deelden met het publiek langs de Nederlandse theaters met hun verrassende voorstelling ‘A Night At The Theatre’. Op 3 mei vond hun laatste theater­voorstelling plaats in de Haarlemse Stads­schouw­burg. Maar niet helemaal de laatste: op zaterdag 21 juli is deze indrukwekkende voorstelling nog te zien bij Caprera in Bloemendaal.

Brian May had Roel van Velzen gespot op YouTube

Leo: ‘In 2011 werd ik gebeld of ik een prijs­uitreiking in het Arsenaal in Vlissingen wilde presenteren. Roel kreeg tevens een telefoontje of hij daar wilde optreden. Daar zou ook Brian May, de gitarist van Queen zijn opwachting maken. Dat was toch een beetje raar: ik kende het Arsenaal als theater nog van vroeger van mijn tourtjes, maar het was wel het laatste waar ik zoiets glamoureus als Brian May zou verwachten. Het bleek echter dat Zeeland al een paar jaar de Eddy Christiani Gitaar Award uitreikte, waarmee de provincie zich wilde onder­scheiden. Vlakbij Zeeland, in Bergen op Zoom, woont pop­journalist Jean-Paul Heck, die er een indrukwekkend adressen­boekje op nahoudt. Hij heeft ervoor gezorgd, in samenwerking met Cor de Jonge (organisatie Eddy Christiani Award), dat Brian May naar Vlissingen kwam om de E.C. Award in ontvangst te nemen. Het evenement in Het Arsenaal in Vlissingen bestaat inmiddels niet meer en is de gitaar-award met een andere naam naar Amsterdam verhuisd. Nu is deze Award naar Bergen op Zoom gegaan. Roel en ik kwamen elkaar in Het Arsenaal tegen, omdat wij allebei gevraagd waren om onze mede­werking te verlenen aan het evenement. Dat is zo’n fenomeen, dat wilden we allebei zien. We hebben hem daar persoonlijk ontmoet en een bijzondere avond gehad. Brian May is een keurige man, heel voorkomend, echt Brits en met een bescheiden en beleefde houding. Je zou veronder­stellen dat hij een soort arrogante rockgod is, maar dat is hij geenszins.

LEVEN! Magazine HaarlemEr was een heel strak schema en we aten gezamenlijk met 40 genodigden op een binnen­plaats met mooi weer. Onder deze genodigden zaten ook eerdere prijs­winnaars, zoals Jan Akkerman en Leendert Haaksma. Op gegeven moment komt Brian May het terras oplopen. Hij overziet het terras en vraagt aan de dame die hem begeleidt: ‘Could you introduce them to me?’ Waarop deze dame verbaasd antwoordt met: ‘To all of them?’ ‘Yes please’, antwoordt Brian May. Brian May herkende Jan Akkerman en liep naar hem toe en maakte een buiging voor hem. Hij was kennelijk zwaar onder de indruk van Jan die een held voor hem was. Het was overigens niet de bedoeling dat Brian May daar ging spelen en dat had het management ook van tevoren kenbaar gemaakt. Toch had iemand ervoor gezorgd dat precies zijn gitaar en apparatuur daar stonden. Brain May had ook Roel gespot op YouTube, dus hij wist wie er voor hem stond. Zij hebben toen samen twee nummers gespeeld, waaronder ‘Tie Your Mother Down’. Dat was natuurlijk fantastisch en voor ons allebei een soort bizarre, heilige avond. Later, bij de presentatie van Roels laatste album, heb ik op zijn verzoek wat inhoudelijk over zijn album verteld. Toen kwam Roel op het idee om gezamenlijk wat met de muziek van Queen te gaan doen. En zo is deze theatertour ‘A Night At The Theatre’ geboren, die we samen met veel input van Bavo Galama hebben gemaakt. Onder zijn regie zijn we langs de Nederlandse theaters gereisd.

LEVEN! Magazine HaarlemVoor mij persoonlijk is de muziek­richting van Queen tot het nummer ‘The Game’ interessant. Vanaf de jaren 80 boeide de richting die de band insloeg mij niet meer, toen was ik het al een beetje kwijt. Sporadisch verscheen er nog wel eens wat briljants, maar het bijzondere was er voor mij een beetje af. Mijn grote liefde voor Queen stamt echt uit de jaren zeventig. Dat komt in de loop van onze voorstelling ook duidelijk naar voren. De bijzondere magie blijft voor mij ook Freddie Mercury, de voorman van Queen. Ik vind dat na zijn dood deze magie is verdwenen. De band bestaat tegen­­woordig ook alleen nog maar uit drummer Roger Taylor en Brain May. Ook bassist John Deacon heeft inmiddels de band verlaten.’

Verschillen en paralellen samen uitvechten op het podium

Roel: ‘John Deacon heeft nog een of twee shows gedaan na het Freddie Mercury Tribute Concert in 1992. Dat was het wat hem betreft. Voor mij is Queen ook van grote invloed geweest. Sonisch gezien hoorde ik ineens andere klanken, ik haakte een beetje aan vanaf het moment dat Freddie overleed. Mijn eerste visuele kennis­making was ‘s avonds het Queen concert dat vanuit het Wembley-stadion uit 1985 werd uitgezonden, je weet wel, de grote show met het bekende gele jasje. Toen ik dat terug­luisterde bleek ik al heel veel liedjes te kennen. Ik heb toen ‘Greatest Hits II’ gekocht, daar begon ik. Met nummers als One Vision, Radio Ga Ga en A Kind Of Magic; ik vond dit album al geweldig. Op dit album staat geen enkel liedje zonder het gebruik van een synthesizer. Dat is dus een heel ander begin dan Leo met Queen had. Zo kun je ook de basis van onze voor­stelling zien, omdat we beiden een heel verschillend vertrek­punt met Queen hebben. Leo is daarom meer van de Seventies Queen, waarin geen synthesizers worden gebruikt. De periode van Greatest Hits II boeide hem niet meer. We hebben het in de voor­stelling wel over dezelfde liefde voor Queen en daar zitten natuurlijk paralellen en verschillen in. En dat maakt het juist zo leuk omdat met elkaar uit te vechten op het podium.’

Leo: ‘Ik verloor in die periode niet alleen mijn interesse in Queen, maar ook in andere bands, zoals Yes en Genesis. Daar gebeurde eigenlijk hetzelfde. Deze bands waren progressieve bands, net als Queen, met tempo­wisselingen en zo. Dat was muziek die ik sowieso interessant vond. Echter rond 1980 veranderden deze bands heel erg van sound: ik trok dat gewoon niet. Dat was niets emotioneels, maar ik dacht gewoon: ‘Nou ja, dan niet.’

Theatrale band met complexe en knappe nummers

Roel: ‘Queen was eigenlijk een heel theatrale band en dat vormt de rode draad in alle fases van deze groep. Dat zag je in al hun uitingen. Alles was heel groots opgezet en Freddie was natuurlijk heel theatraal. Maar die andere jongens ook. Al het verdiende geld werd in de licht­installatie van de tweede show gepompt en alles moest groter en groter. Ook in hun video­clips, dat hoorde gewoon bij Queen. En dat is wat mij inspi­reerde. We doen zeker geen quotes uit video­clips en zo, maar ik vond het een interessant gegeven hoe je zo’n band, die zo theatraal is, naar het theater kon vertalen. Deze theater­voorstelling gaat eigenlijk over ons. Ik zie ons ook niet als een soort tribute band of tribute act, maar wij vertellen over onze eigen liefde voor Queen. Dat illustreer je enerzijds met hun liedjes, maar dat doen we ook door liedjes uit hun verband te rukken en uit te kleden. Of juist door het origineel heel erg te benaderen. Zo gunnen we het publiek een kijkje in hoe zo’n nummer ontstaan is of hoe het opgenomen is. Dat is best een interessant gegeven. We laten stapje voor stapje zien en horen hoe Bohemian Rhapsody opgenomen is. Dat was voor ons best een ontdekkings­reis maar in de krochten van het internet circuleerden de originele opnames, delen van multitracks, van Bohemian Rhapsody. Deze heb ik spoor voor spoor beluisterd en ontleed. Ik ben hier een tijd non-stop mee bezig geweest. En dan hoor je ook dingen die je nooit eerder gehoord hebt, bijvoorbeeld bepaalde zanglijnen.’

Leo: ‘We zijn niet zo zeer van wist je dit of wist je dat, dat is niet het doel van deze theater­show. Het is meer een ontdekkings­reis van luisteren en moet je horen.’ Roel vult aan: ‘We laten de bouw­stenen horen en maken dat voor het publiek na tot het eind­resultaat. We leggen het publiek uit hoe het gegaan zou kunnen zijn en spelen dit na. We laten zien hoe complex en knap het nummer eigenlijk is.’

Leo: ‘Het is meer spelender­wijs en we bouwen bepaalde onderdelen van Bohemian Rhapsody op. Onderdelen die we nodig hebben, zodat we het complete nummer aan het eind van de voor­stelling kunnen spelen. Het grappige is wel dat Bohemian Rhapsody veel complexe elementen heeft, maar het wel overzichtelijk blijft in drie hoofd­delen, met een intro en een outro. Je hebt bijvoorbeeld heel veel stemmen nodig in het opera­gedeelte. Dat was best een uitzoekerij om dat geloof­waardig over te laten komen.’

LEVEN! Magazine Haarlem

Een foutje maken in Bohemian Rhapsody, is gewoon heiligschennis

Roel: ‘Er zitten zoveel stemmen in dat stuk, dat was voor Queen en ook voor ons niet mogelijk om live te doen. Daarom laten we het publiek de stemmen inzingen en nemen het op, waarvan we een deel gebruiken. Deze interactie werkt heel goed en het publiek is ook razend enthousiast om dit te doen. Er wordt ook verbazing­wekkend goed gezongen. Hoe meer mensen, hoe beter er gezongen wordt. Dat is echt heel leuk. We hebben ons op Bohemian Rhapsody best stukgebeten, het is natuurlijk een nummer waar je geen foutje in wilt maken, want dat is gewoon heilig­schennis. Iedereen kent het, iedereen kent iedere letter­greep. Ik focus me dan ook op de uitvoering tijdens de voorstelling, maar ik ben ook vooral benieuwd hoe het publiek reageert. Zelf vond ik het nummer Killer Queen nog complexer om te doen. Voor beide nummers moest ik echt wel aan de slag. De opmerkelijke akkoorden waren best een uitdaging en moeten met overtuiging worden gespeeld. Queen had bepaalde melodie­lijnen en zocht daarbij de akkoorden die best wel spannend waren. Zij kozen zeker niet voor het geijkte pad. Of deze ontdekkings­tocht mijn nieuwe muziek gaat beïnvloeden, kan ik nog niet zeggen, omdat ik over een paar weken pas weer nieuwe liedjes ga schrijven. Natuurlijk was Freddie mijn piano- en zangleraar, maar voor deze tour ben ik wel wat een tandje dieper de materie ingegaan. Je weet nooit wanneer dit weer boven komt drijven of welke wendingen dit gaat geven in mijn nieuwe muziek.’

Leo: ‘Dat Bohemian Rhapsody in de Top 2000 vaak de eerste plaats bezet, begrijp ik volkomen. Het is gewoon een majestueus nummer. Er zit zoveel in. Het is een nummer dat je niet iedere dag hoort en als je het hoort is het altijd bijzonder. Het veel latere nummer ‘Innuendo’ uit 1991 is ook weer een wat complexer stuk, dat in delen is opgebouwd. Misschien heeft Queen wel gedacht om weer eens een soort nummer als Bohemian Rhapsody te maken. Dat heeft denk ik wel meegespeeld en ik denk dat ze inderdaad wel naar zoiets gezocht hebben. Maar ik vind het wel fris dat ze bij dit nummer er een totaal andere draai aan hebben gegeven. Ik vind het een heel goed nummer. Wij doen in de voorstelling hiervan alleen de passage met de Spaanse gitaarmuziek.’

Roel: ‘Mij spreekt het nummer Innuendo ook aan. Het gaat weliswaar niet zo diep als Bohemian Rhapsody, maar ik heb het nooit als geforceerd ervaren. Maar het kan best een nummer zijn waar ze hun losse ideeën aan elkaar gelijmd hebben.’

LEVEN! Magazine Haarlem

Je doet Queen te kort door ze te beschrijven in een paar woorden

Leo: ‘Queen is voor mij niet een gevoel, het is ten dele nostalgie en voor een deel passie. Maar ik doe Queen te kort door ze te beschrijven in een paar woorden. Ik heb eens uitgezocht hoeveel muziekgenres je aan Queen kunt hangen. Hun veelzijdig­heid is zo ontzettend groot: van opera, hardrock, dance, vaudeville, electro disco, funk, blues, de wereldmuziek, etc. Dit heeft Queen allemaal gedaan en de band Queen gemaakt. Het favoriete nummer van Queen voor is voor mij ‘Killer Queen’. Dat is het nummer waarmee ik Queen ontdekt heb. Het kwam precies op het goede moment heel hard mijn leven binnen. Mijn andere favoriete nummers zijn uiteraard Bohemian Rhapsody, Spread Your Wings, ’39 en Lily Of The Valley.’

Roel: ‘Mijn favoriete nummer is Love of My Life. Het is een super­nummer in al zijn eenvoud en qua onderwerp. Er zijn weinig mensen die zoiets moois en concreets kunnen bezingen als Freddie Mercury. Ik vind het arrangement heel erg gaaf; je maakt eigenlijk een reis met dit liedje. Het verveelt nooit. Daarnaast ben ik fan van Don’t Stop Me Now, Save Me en natuurlijk van Killer Queen en Bohemian Rhapsody. Queen heeft zoveel gedaan en dat zit ook diep bij mensen. Dat merken we aan het publiek dat we spreken na afloop van de voorstelling in de foyer. Ieder heeft zijn eigen persoonlijke verhaal bij Queen. Deze band zit echt stevig verankerd bij iedereen en heeft mensen echt geraakt. Ook bij ons. En dat wil je als band, zoveel impact maken: Queen leeft nog steeds bij iedereen. We spelen de voorstelling met zijn vieren, net als Queen. Maar soms zat er tijdens het optreden van Queen een vijfde man onder het podium. En bij ons is Leo de vijfde man. Ook Queen liep tegen uitdagingen aan. We leggen uit tijdens de show hoe Queen dat oploste en ook hoe het tegenwoordig opgelost kan worden. In onze voorstelling worden eigenlijk allerlei vragen over Queen beantwoord.’